Categorie archief: Februari 2010

Einde Balkenende IV

Het zat er al een tijd lang aan te komen en tussen Bos en Balkenende boterde het toch al nooit, maar het kabinet is dan eindelijk echt gevallen. Was het Verhagen die toezeggingen deed bij de NAVO voor een verlenging van de missie in Uruzgan, was het Bos die nu eens de rug recht wilde houden zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen of was het Balkenende die hoe graag ie het ook wilde dit niet langer recht kon breien? Uruzgan was meer het middel dan het daadwerkelijke onderwerp naar mijn mening. Volgens Bos was het het feit dat er onvoldoende steun voor verlenging in de Kamer hem deed vasthouden aan het kabinetsbesluit van 2007 om in 2010 te vertrekken. Volgens Verhagen en Balkenende was er  door het aantreden van Obama en diens strategiewijziging sprake van een andere situatie en opnieuw verlengen om de VS te steunen een reële optie. Voor beide verhalen valt iets te zeggen. Hoewel je nooit kunt uitsluiten dat er na de verkiezingen niet opnieuw een bijdrage in Afghanistan geleverd gaat worden, lijkt die kans niet groot.Op korte termijn is het voorlopig weg uit Uruzgan omdat een rompkabinet geen beslissingen kan nemen over een thema als verlenging.

Hoe nu verder in Uruzgan?

De publieke opinie is tegen verlenging, echter wat zegt dat straks bij de zoektocht naar een nieuwe coalitie van regeringspartijen. Er zal water bij de wijn moeten. Er vanuit gaande dat rechts gaat winnen (PVV, VVD) en D66 ook op winst staat straks en CDA en PVDA een klein verlies zullen hebben, komen we waarschijnlijk uit op een centrum (rechtse) regering. Mogelijk zelfs opnieuw met Balkenende als deze zich niet terugtrekt. Er wordt nu al gewezen naar wat de militairen willen. Die willen blijven. Ik hoor het alle militaire vakbonden roepen. Nog geen militair voor de camera gezien maar dat komt vast nog wel en dan zal ook deze verkondigen dat het karwei afgemaakt dient te worden. De krijgsmacht laat nu zien waar toe het in staat is en er is progressie geboekt waardoor het zonde is om nu op te stappen. Maar voor hoelang dan, nog 1 jaar, 5 jaar, 15 jaar zoals de Afghaanse regering aangeeft? Daar zul je de militairen geen uitspraak over horen doen met als reden dat dat een politieke discussie is. Ik weet het nog net zo niet of militairen voor een derde, vierde, vijfde keer op missie willen gaan. Ook vanuit Afghaanse kringen hoorde je deze week in Nederland dat het maar goed zou zijn als de ISAF militairen zouden vertrekken en er onderhandelingen met de Taliban gestart zouden worden. Wie moet je als Nederlandse kiezer/burger nu geloven, Afghaanse politieke vluchtelingen in het Westen, Karzai zonder veel draagkracht onder de bevolking en door het Westen aangesteld, de media die nauwelijks een Afghaan spreken of moet je soms de internationale politiek geloven waarvan de eigenbelangen voor jou als kiezer totaal niet duidelijk zijn.Veel wijsheid gewenst met uw keuze.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Februari 2010

Thema van de week: Gekwetst

Ligt het aan mij of staat deze week in het teken van je gekwetst voelen. Marokkaanse gezinnen in Culemborg voelen zich gekwetst omdat zij een brief hebben ontvangen waarin hen mede gedeeld wordt dat het nu toch echt eens afgelopen moet zijn met het relschoppen van hun kroost. Bij geen gevolg kan men op zoek naar een andere woning. Is er eindelijk eens kordaat en krachtig optreden in een gemeente waar het al een tijd lang niet veilig over straat lopen is, wordt de brief nu al weer ingetrokken door de Woningcorporatie Kleurrijk Wonen omdat de lokale Marokkaanse gemeenschap van de wijk Terweijde een dergelijke brief toch echt niet accepteert en spontaan het overleg met de burgemeester staakt. Het is nu vast wachten op een reactie van één van de vertegenwoordigers van een of ander allochtoon samenwerkingsverband op de uitspraak van minster Eberhard Van der Laan dat aanplakbiljetten voor de gemeenteraadsverkiezingen gewoon in de Nederlandse taal moeten worden gedrukt. Want dat kan dan natuurlijk ook niet en moet onze minister toch wel snel zijn excuses voor aanbieden. Een beetje het recht om in je eigen taal te worden aangesproken ontnemen. We leven hier toch (niet) in een bananenrepubliek.

Niet zwart genoeg

Daar bovenop komt de zwarte lijst van radio 6 waarvoor men in De Wereld Draait Door een blik prominenten aangevoerd door Sylvana Simons open trok. Het argument voor het opzetten voor deze lijst is dat de reguliere Top 2000, die aan het einde van het jaar tergend traag aan je opgedrongen wordt, niet ‘zwart’ genoeg zou zijn. Kennelijk voelt de Nederlandse zwarte medemens zich gekwetst. Echter wist mevrouw Simons te vertellen dat het weliswaar niet om de huidskleur gaat maar om de muziek en er voldoende blanke interpretators van het zwarte gevoel zijn. Klinkt alsof er een nieuwe feministische wave van de black power movement in ons heerlijke vlakke land is afgedaald. Eigenlijk zegt mevrouw Simons, wij zwarten hebben de soul & jazz uitgevonden, die ons is afgenomen door de blanken en nu eisen wij die erkenning terug want zoals het nu met die muzieklijstjes gaat is het niet eerlijk. Opstand, revolutie of meer een calimero complex uit de hoge hoed getoverd om de luistercijfers van Radio 6 omhoog te krijgen. En ik maar denken dat we in een periode met Obama als president die tijd wel achter ons hadden gelaten. Nee, een Top 2000 met alleen maar Michael Jackson (een zwarte die het liefst blank zou zijn), Gladys Knight, Bob Marley, Marvin Gay en Otis Redding. Als blanke zou ik me haast gekwetst gaan voelen en voor straf een Top 2000 eisen met pure blanke muziek gezongen door zwarte artiesten. Edsilia Rombley die 2000 versies van Shalalie Shalala van Vader Abraham zingt om het af te leren.

Niet te raken

Als er iemand geen reden heeft om zich gekwetst te voelen, is het onze premier Jan Peter Balkenende wel, maar die heeft zich in alle jaren dan ook een dusdanig dikke olifantenhuid aangemeten dat hij zich van alle aantijgingen rond zijn falend leiderschap niets aan trekt en alles gewoon naast zich neer legt. Hem valt immers niets te verwijten en het maken van fouten, verkeerde inschattingen of het achterhouden van informatie aan de Kamer raakt hem niet. Het is de ware VOC mentaliteit in onze premier die er telkens weer voor zorgt dat hij worstelt en boven komt. Als Houdini in zijn betere dagen gedrapeerd met een grote portie Guus Geluk weet hij zich telkens uit de meest benauwde situaties te redden omdat men in het kabinet vreest voor het alternatief, verkiezingen.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Februari 2010