De houdbaarheidsdatum van een topsporter

Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.  Een bekende zin uit de financiele wereld als het om aandelen gaat. Ook in de sportwereld vind ik het gerechtvaardigd om te speculeren maar dan over topsporters zelf. De wereld van de sporter is vluchtig, het ene moment sta je na hard werken aan de top, het andere moment kun je zomaar de grond in worden geboord na langdurig niet presteren. Er zijn weinig sporters die al jaren lang constant tot goede prestaties komen. Die paar voorbeelden die we hebben (gehad) zijn dan ook uitzonderlijke mensen. Iemand als een Leontien van Moorsel was dit bijvoorbeerd maar ook de nu nog sportende judoka Mark Huizinga kan je deze status toekennen. Topsport is niet gezond, sporters proberen hun grenzen te verleggen om goede prestaties te behalen maar raken door het harde trainen vaak geblesseerd. Op die manier vallen ze terug en zijn de doelen die ze willen behalen, de toernooien/wedstrijden waar ze willen presteren, niet realistisch. Op tijd fit zijn voor een meetmoment of je kwalificeren voor de Olympische Spelen zit er dan soms gewoon niet in. Maar wat doe je als NOC NSF met een nationale topper die internationaal al tijden niet presteert? Je bent zo goed als je laatste wedstrijd maar sommige sporters lijken in de praktijk een tijd lang te kunnen teren op resultaten uit het verleden. Je kunt als topsporter je A,B of andere beschermde status echter wel verliezen, wat inhoudt dat je de financiele vergoeding die je als topsporter ontvangt, kwijt raakt. Hoelang ga je als topsporter mee en wanneer is het tijd om ermee op te houden? Vragen die niet makkelijk te beantwoorden zijn.

Steeds vaker zie je dat Nederlandse sporters bij Defensie gaan werken. Via een topsportaanstelling van ten minste vier jaar zijn ze zo gegarandeerd van een (goed) inkomen en krijgen de sporters alle tijd om te trainen. Defensie heeft de capaciteit om een twintigtal sporters met een NOC*NSF A-status of potentie daartoe te plaatsen als militair binnen de Koninklijke Marine, de Koninklijke Landmacht, de Koninklijke Luchtmacht en de Koninklijke Marechaussee. Het is de bedoeling dat de topsporters naast hun sportieve carrière ook een maatschappelijke carrière opbouwen. In de praktijk zijn deze sporters echter militair op papier en nauwelijks op hun militaire werkplek te vinden. De publiciteit rondom militaire sportevenementen en militaire topsporters wordt door Defensie benut om een positief imago van de krijgsmacht te bevorderen. Defensie heeft uitgerekend wat de publicitaire waarde is van alle artikelen in de pers en uitzendingen op TV waarin de sporters uitdrukkelijk als militair werden gepresenteerd. In de periode van juli 2006 tot en met juni 2007 lag deze minimaal op 3,5 miljoen euro. Dat zal in dit Olympisch jaar alleen maar toegenomen zijn. Er zitten voor Defensie dus wel degelijk voordelen aan om een topsporter in huis te halen, maar voor hoelang? Hoe beslis je als Defensie dat een topsportcariere van een van je militairen over is en hij het niet meer waard is om voor een contractverlenging in aanmerking te komen?

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Augustus 2008

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s