De dance wereld draait door

Steeds meer dance-organisaties hanteren een persbeleid dat neigt naar censuur. Waar is de grens?

Steeds meer dance-organisaties hanteren een persbeleid dat neigt naar censuur. Waar is de grens?

Was er eind jaren tachtig, begin negentig, nauwelijks een journalist te vinden die zich voor dance muziek interesseerde, laat staan zich tussen in hun ogen pillenslikkende gekken in loodsen wilde vertonen om aan deze jongerencultuur te proeven, inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Plat gezegd, als je niet al jaren tot je elleboog bij de diverse organisatoren in  een bepaald lichaamsdeel zit, moet je heel wat meer moeite doen om een uitnodiging en soepele medewerking te verkrijgen. Het is toch vooral ons kent ons, voor wat hoort wat. Zo werkt het nu eenmaal en daar moet je eigenlijk ook niet over zeuren. Dance organisaties zijn inmiddels professionele bedrijven geworden met managers en perswoordvoerders die voor kwaliteit gaan. Denk aan vrouwen van het type haar op de tong, die kort en zakelijk beslissen over het lot van de journalist. Gebaseerd op het verleden van het medium dat de aanvraag doet, het bereik en eventuele mogelijkheden om barterdeals of andere reclame-inkomsten te genereren wordt er gekeken wie er accreditatie krijgt en wie niet luidt de officiele verklaring meestal. Tot zover nog allemaal prima maar langzaam aan gaan ze steeds een stapje verder.

Tegenwoordig verlangen deze organisaties nu ook al dat foto’s, tekst en videomateriaal voor publicatie overlegd worden en in het geval dat iets hen niet aan staat worden deze simpelweg niet vrijgegeven. We hebben het hier over Nederland, niet China. Organisaties zijn bang voor imagoschade, dat een fotograaf net die foto neemt waarop artiest,bezoeker en dus organisatie er niet van zijn beste kant uitkomt. Noem het zelfbescherming of censuur, kiest u maar. Natuurlijk kun je als journalist ervoor kiezen om gewoon een kaartje te kopen en dan verslag te doen. Maar daar kleven ook een aantal nadelen aan. Het maken van goede foto’s en het eventueel opnemen van interviews is alleen mogelijk met goede (lees professionele) apparatuur en daar kom je als gewone bezoeker niet mee binnen. Tuurlijk, met je mobieltje en een kladblok kom je ook een eind, maar om tijdens het feest een dj of zelfs iemand van de organisatie voor een reactie te krijgen valt als gewone bezoeker niet mee. Dan zijn er nog de thema’s kritiek en drugs. Als het op kritiek aankomt zijn organisaties snel op hun spreekwoordelijke pik getrapt en kom je er bij andere evenementen gewoon niet meer in. Dat het uitgaanspubliek nu eenmaal altijd klaagt omdat we in Nederland verwend zijn met kwalitatief goede feesten, dat zijn organisaties wel gewend, maar zelf eerlijk toegeven als er iets inderdaad niet goed is, blijkt nog steeds erg moeilijk. Dan is er nog het eerder genoemde puntje drugs. Helaas zullen de begrippen dance en drugs altijd aan elkaar verbonden blijven. Ook nu in 2008 verschijnen er in de traditionele media nog steeds berichten hoeveel drugs er in beslag is genomen bij diverse feesten en wordt het feest zelf vaak niet eens beschreven. Dat is jammer en daar laat je als krant een kans liggen denk ik dan. Kortom aan beide zijden valt er nog veel te leren, wie neemt de eerste stap.

Een uitvoerige reflectie over dance en popjournalistiek download je hier

Dat het al langer niet botert tussen dance-organisaties en media lees je hier

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Augustus 2008

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s